NAUKA CHODU

Naukę chodu poprzedza pionizacja przy pomocy przyrządów. Nauce chodu lub korygowanie jakości chodu sprzyja wykorzystanie różnorodnych przyrządów takich jak:
· Kombinezonów Therasuit
· Tor do nauki chodu
· Schody z pochylnią
· Poręcze
· Poręcze ruchome 

NAUKA STANIA

 

NAUKA WSTAWANIA

NAUKA CZWORAKOWANIA

Od wakacji 2010 roku Maciek zaczął raczkować. Początkowo niezgrabnie, przewracając się. Potem coraz pewniej, niestety w pewnym momencie zauważył, że łatwiej jest „kicać” jak zajączek, najpierw obie rączki, potem obie nóżki. Bardzo zależało nam, aby czworakował naprzemiennie, ponieważ wiemy jak ważne dla mózgu są ruchy naprzemienne. Próbowaliśmy różnych sposobów, aby zmusić Maćka do prawidłowych czworaków, niestety efekty były jedynie przy pierwszych próbach, później i tak „kicał”. Do chwili obecnej nie udało nam się osiągnąć celu, jedynie przez progi Maciek przechodzi prawidłowo.

rehabilitacja metodą Vojty

Terapia metodą Vojty polega na odruchowym wyzwalaniu prawidłowych wzorców lokomocji. Rolą fizjoterapeuty jest ustalenie głównego problemu, określenie pierwszego celu prowadzenia oraz, co najważniejsze, dobór programu ćwiczeń. Najważniejsi w rehabilitacji metodą Vojty są rodzice, na których spoczywa obowiązek jej systematycznego prowadzenia. Sposób terapii, wybór stref stymulacji, kolejność wprowadzania ćwiczeń w leżeniu na plecach, na boku i na brzuchu muszą być indywidualnie dostosowane do każdego pacjenta i modyfikowane w zależności od rezultatów. Zwykle niemowlę stymulowane jest 4 razy dziennie po kilka minut po obu stronach ciała. Terapię metodą Vojty prowadzi się w warunkach domowych, uprzednio ucząc opiekunów sposobu wykonywania ćwiczeń. Wraz z poprawą stanu dziecka i uzyskiwaniem przez nie nowych umiejętności terapeuta zmienia strefy wyzwalania, dostosowując je do aktualnej sprawności i potrzeb pacjenta.

Celem terapii jest:
· aktywacja mechanizmów podporowo-wyprostnych
· aktywacja mięśni brzucha, mięśni dna miednicy, mię. oddechowych
· aktywacja mięśni gałek ocznych, mięśni odpowiadających za ssanie, przełykanie i żucie
· aktywacja ruchów przeciwstawnych nóg i rąk
· prostowanie kręgosłupa (zwiększenie ruchomości)
· aktywacja funkcji chwytnej i manipulacyjnej ręki
· aktywacja mowy ( ładniejsza i wyraźniejsza)
· aktywacja pracy klatki piersiowej ( oddech staje się głębszy i regularny)
· aktywacja funkcji jelit i pęcherza moczowego
· lepsze reakcje równoważne i czucia własnego ciała a w konsekwencji lepsza orientacja przestrzenna
· wydłużenie czasu koncentracji 

rehabilitacja metodą NDT Bobath

Wiodąca metoda neurorozwojowa w rehabilitacji dzieci. Celem terapii jest poprawa funkcjonowania dzieci, wyhamowanie nieprawidłowych odruchów i naukę poprawnych wzorców ruchu. Usprawnianie według Metody NDT-Bobath ma pomóc dziecku we wszechstronnym rozwoju tak, aby mogło uzyskać niezależność w życiu i wykorzystać swe możliwości na tyle, na ile pozwala istniejące uszkodzenie Ośrodkowego Układu Nerwowego.
Uzasadnieniem dla opracowanego postępowania Metodą NDT-Bobath było stwierdzenie, że rozwój dziecka z dysfunkcją OUN, przebiega inaczej niż rozwój prawidłowy. Doświadczenia czuciowo-ruchowe takiego dziecka są odmienne, co wywołuje nieprawidłowe odczuwanie własnego ciała oraz nieprawidłowe ruchy. Reakcje prostowania i równowagi często nie rozwijają się . Zaburzenia w napięciu mięśni i niewłaściwe jego rozłożenie powodują powstawanie odmiennych wzorców ruchowych.
Główne zasady usprawniania obejmują wpływanie na napięcie mięśni, hamowanie nieprawidłowych odruchów, wyzwalanie ruchów w formie najbardziej jak to jest tylko możliwe zbliżonej do prawidłowych oraz wykorzystywanie i utrwalanie zdobytych umiejętności ruchowych w codziennych czynnościach. Terapeuta ćwiczy całe ciało dziecka, a nie porusza wybranymi kończynami. Dzięki temu dostarcza odpowiednich doznań czuciowych i ruchowych, a dziecko jest dynamicznie aktywizowane. Każdy ruch jest odpowiednio przygotowywany i połączony z przemieszczaniem ciężaru ciała i środka ciężkości.
Mimo, że zajęcia prowadzi się najczęściej indywidualnie, ich celem jest zawsze przygotowanie dziecka do uczestniczenia w normalnym życiu rodzinnym i społecznym.
Usprawnianie według koncepcji NDT-Bobath jest szczególnie przydatne w leczeniu niemowląt i dzieci, ponieważ może być łatwo włączone w ich biologiczny rytm dnia. Prawidłowo wykonywane zabiegi pielęgnacyjne, karmienie, noszenie dziecka, czy zabawa z nim są odpowiednimi momentami do utrwalania ruchów ćwiczonych przez fizjoterapeutę. Odpowiednio przeszkoleni rodzice i opiekunowie, którzy zrozumieją problemy i trudności występujące u ich dziecka kontynuują ćwiczenia w warunkach domowych. 

KINEZYTERPIA

Kinezyterapia (gr. kinesis – ruch) – leczenie ruchem, gimnastyka lecznicza. Podstawą tej dziedziny fizjoterapii są ćwiczenia ruchowe. Ruch staje się środkiem leczniczym, mającym wpływ na cały organizm. Zadaniem kinezyterapii jest maksymalne usunięcie niesprawności fizycznej i przygotowanie do dalszej rehabilitacji, np. społecznej.

Kinezyterapia dzieli się na miejscową i ogólną. Miejscowa – dotyczy bezpośrednio narządu zmienionego chorobowo, składają się na nią:

·       ćwiczenia bierne – wykonywane przez kinezyterapeutę lub aparat CPM (Continuous Passive Motion – ciągły bierny ruch) bez czynnego udziału chorego;

·        ćwiczenia izometryczne – czynne napinanie mięśni bez zmiany ich długości;

·        ćwiczenia czynno-bierne – ruch wykonywany jest biernie natomiast pacjent czynnie rozluźnia mięśnie;

·    ćwiczenia samowspomagane – pacjent siłą mięśni kończyny zdrowej wspomaga pracę osłabionych mięśni;

·   ćwiczenia w odciążeniu – wykonywanie ruchu przy odciążeniu przez terapeutę ćwiczonego odcinka ciała;

·        ćwiczenia czynne;

·        wyciągi;

·      ćwiczenia synergistyczne – pacjent siłą mięśni kończyny zdrowej wspomaga pracę osłabionych mięśni;  

·         ćwiczenia oddechowe.